منو بخون تو شعرای دلواپسی
میون تنهاییا توی روزای بی کسی
تو همون غروبی توی دفتر رویایی
یه بغض مه گرفته توی سالهای تنهایی
دارم توی سکوتم آروم می میرم
باز تو شعرام بهونتو می گیرم
اگه بدونی دلم هنوز با هاته
توی سکوتم همیشه فریاد صداته
یه روزی یه ابر تیره ما رو از هم جدا کرد
یه غریبه با رفتنت توی دلتنگی ها منو صدا کرد
اما هنوزم یاد تو با منه
روزای دلخوشیم چقدر کم
روزای سرد زمستون واسم شده یه خاطره
نگو چی شد گل سرخ کنار پنجره
اونم مثه عشق تو یه روز میمیره
فرصت زنده شدن نیست آخه خیلی دیره
یادته اون روزای دلواپسی
چی شده عزیزم انگاری اومده تو دشتمون بی کسی
یادته گفتی عزیزم اگه می ری سفر
این قلب پریشونو با خودت ببر
یادته چقدر منتظرت موندم تو اون سرما
دیگه نمیاد نازنین اون شب بلند یلدا
یادته با هزار دلهره نامه هامو وا میکردی
دیدم داشتی اسمتو از کنار اسمم جدا می کردی
دیگه عزیزم فرصت عاشقیمون تموم
بخدا نازنینم بودن منو تو دیگه حروم
آ خه نازنینم عشق این روزا دروغ
عشق ستاره ها عزیزم بی فروغ
آخه عزیزم فقط تو بودی یادگارم
نمی خوای بپرسی چی شد روزگارم
بخون برایم امشب که دلم تنگ است
به تنهایی فردا می اندیشم
به سکوت تلخ ستاره ها
نوشته شده در دوشنبه 29 مرداد1386ساعت 6:46 بعد از ظهر توسط محمد |
4 نظر 4 نظر 
ل ياس است
...
